sexta-feira, 1 de janeiro de 2021

MIGUEL D'ORS


    VERGÜENZA

Toda la tarde luchando
por guardar en un poema
- "Cada loco con su tema"... -
este encanto tibio y blando
del campo de abril. Tachando,...
así no,... vuelta a escribirlo...
De repente canta un milro
entre el ramaje cerrado
y me quedo avergonzado:
el sí que sabe decirlo.

                                20-IV-2011


        xxxxxxxxxx


   VERGONHA

Toda a tarde lutando
para guardar num poema
- "Cada louco com seu tema"... -
este encanto morno e brando
do campo de abril. Riscando...
assim não... volta a escrevê-lo...
De repente canta um melro
entre a ramagem cerrada
e fico envergonhado:
ele sim sabe dizê-lo.

                               20-IV-2011

quinta-feira, 31 de dezembro de 2020

 W. H. AUDEN


           THE COMPOSER

All the others translate: the painter sketches
A visible world to love or reject;
Rummaging into his living, the poet fetches
The images out that hurt and connect.

From Life to Art by painstaking adaption,
Relying on us to cover the rift;
Only your notes are pure contraption,
Only your song is an absolute gift.

Pour out your presence, a delight cascading
The falls of the knee and the weirs of the spine,
Our climate of silence and doubt invading;

You alone, alone, imaginary song,
Are unable to say an existence is wrong,
And pour out your forgiveness like a wine.


           xxxxxxxxxxxxxxxxxxx


            O COMPOSITOR

Todos os outros traduzem: o pintor esboça
Um mundo visível para amar ou rejeitar;
Remexendo a sua vida, o poeta alcança
As imagens que irão unir ou magoar.

Da Vida à Arte por apropriação dolorosa,
Confiando em nós para tapar a fenda;
Só as tuas notas são engenho puro,
Só a tua canção é uma dádiva absoluta.

Oferece-nos a tua presença, prazer que se despenha
Pelos açudes dos joelhos e as represas da espinha
E o nosso clima invade com silêncio e dúvida.

Só tu, só tu, canção imaginária
Te impedes de dizer que a nossa vida errou
E derramas o teu perdão como um vinho.



quarta-feira, 30 de dezembro de 2020

 LUCIANO ERBA


       VERSO SANTIAGO 

Mi ritrovo negli spazi intermedi 
su una strada di terra e cespugli 
a perdita d’occhio verso i monti 
non só se cantabrici o galleghi 

mi ritrovo senza traccia di tappa 
di sosta, di partenza, di arrivo 
non incontro fonti né incroci 
né querce in gruppo sull’altopiano 

uno stento girasole selvatico 
spunta da un campo di biada 
non meno diverso da un segno 

di ruota nel fango riarso 
dalla polvere, da tutti gli sterpi 
dalle grandi nuvole sopra di noi.


               xxxxxxxxxxxxxxxxxxxx


          A CAMINHO DE SANTIAGO 

Encontro-me nos espaços intermédios 
por uma estrada de terra e silvados 
a perder de vista em direcção a serras 
não sei se cantábricas ou galegas 

encontro-me sem plano de jornada 
de paragem, de partida, de chegada 
não avisto fontes nem encruzilhadas 
nem bosque de carvalhos no planalto 

um laborioso girassol selvagem 
desponta num campo de cevada 
não menos diferente de um sinal 

de caminho na lama seca 
da poeira, de todos os galhos 
das grandes nuvens sobre nós.

terça-feira, 29 de dezembro de 2020

 GUILHEM DE LA TOR (...1216-1233...)


Una doas tres e quatre
cinc e seis e set e uech 
m'avenc l'autrier a combatre
ab m'osta tota una nuech
e si-m trobes fol ni mal duech
fe que dei e Deu bel fratre
ben fora totz mos pans cuech
si me volgues esbatre.

E no vas cuides belósta
que-t eu mais ingan sai torn
quan per la vostra somosta
no poc melhs estar un jorn
qu'ans m'anes l'autrier tant entorn
tant que me calfes la costa
anc non cugei vezer jorn
tant me fo mal en posta.

N'osta vos non es ges lota
ben o conose al montar
si no-m tengues a la cota
ja non pogra sus estar
tant aut me fazias levar
com s'eu fos una pelota.
Tos temps fai mal cavalcar.


      xxxxxxxxxxx


Uma, duas, três e quatro,
cinco e seis e sete e oito
aconteceu ontem bater-me
com a minha hospedeira, toda a noite
e teria ficado louco e esgotado,
pela minha fé, bom amigo, 
que todo o meu pão estaria cozido,
se a luta tivesse continuado.

E não cuidai, bela hospedeira,
que este ano aqui retorne,
que para vossa recordação
outro dia não haverá melhor,
pois neste tanto me sacudiste
e as costas tanto me aqueceste,
que cuidei não ver madrugada,
tanto as partes se doriam.

Senhora hospedeira, lenta não sois,
bem o reconheço, a montar,
e se não me agarrasse à roupa
não poderia sobre vós estar,
tão alto me faríeis saltar,
como se fosse uma pelota.
Tanto tempo faz mal cavalgar.

segunda-feira, 28 de dezembro de 2020

 GIUSEPPE GIOACHINO BELLI


                         LA BBONA NOVA 

Dunque nunc’è ppiù inferno! Alegramente. 
Ecco er tempo oramai de fasse ricchi. 
Dunque er dellà è un inzggno de la ggente, 
e nnun resta ch’er boja che cc’impicchi. 

Sgabbellato l’inferno, ar rimanente 
se saperà ttrovà chi jje la ficchi. 
Li ggiudisci non zà Ddio nipotente, 
e cqui abbasta a sparti bbene li spicchi. 

La lègge, è vvero, è una gran bestia porca; 
ma l’inferno era peggio de la lègge, 
e ffasceva ggelà ppiù dde la forca. 

L’onor der monno? e cche ccos'è st'onore? 
Foco de pajja, vento de scoregge. 
Er tutto è nnun tremà cquanno se more. 

                                                                    29 Aprile 1834


                  xxxxxxxxxxxxxxxxxxx


        A BOA NOVA 

Então, já não há inferno! que alegria. 
Agora, já é tempo de ficar rico. 
Então, o além é um sonho da gente 
e há apenas o verdugo e o patíbulo. 

Evitado o inferno, pelo restante 
hão-de encontrar modo de caçar-nos. 
Os juízes não são Deus omnipotente 
e aqui chega dividir bem os molhos. 

A lei, é certo, é grande besta porca; 
mas o inferno era pior que a lei, 
apavorava muito mais que a forca. 

A honra do mundo? e o que é isso? 
Fogo de palha, de flatulência estrondo. 
Tudo está em não temer quando se morre. 

                                                                    29 de Abril 1834



                   LA GOLACCIA 

Quann’io vedo la ggente de sto monno 
che ppiù ammucchia tesori e ppiù ss’ingrassa, 
più ha ffame ge ricchezze, e vvò una cassa 
compaggna ar mare, che nun abbi fonno, 

dico: oh mmandra de secchi, ammassa, ammassa, 
sturba li ggiorni tui, pèrdesce er zonno, 
trafica, impicca: eppoi? Viè ssiggnor Nonno 
cor farcione e tte stronca la matassa. 

La morte sta anniscosta in ne l’orloggi; 
e ggnisuno pò di: ddomani ancora 
sentirò bbatte er mezzogiorno d’oggi. 

Cosa fa er pellegrino poverello 
ne l’intraprenne un viaggio de quarc’ora?
 Porta un pezzo de pane, e abbasta quello. 

                                                                      27 Ottobre 1834


            xxxxxxxxxxxxxxxxxxx


                    A COBIÇA 

Quando vejo a gente deste mundo, 
que quanto mais entesoura, mais engorda, 
mais fome tem de riquezas e quer cofre 
parecido ao mar, que não tenha fundo, 

digo: ó manada de cegos, junta, junta, 
amarga os teus dias, perde o sono, 
trafica, engana: e depois? Vem a gadanha 
da Morte e ceifa-te a cabeça.

 A morte está escondida nos relógios; 
e quem pode dizer: amanhã também 
ouvirei bater o meio-dia de hoje? 

O que faz o pobre peregrino 
ao empreender viagem de umas horas?
Leva um pouco de pão e isso basta. 

                                                                 27 de Outubro 1834

domingo, 27 de dezembro de 2020

 Tendo iniciado este blog em finais de Abril, esgotei, pela primeira vez, uma série de traduções, que tinha em armazém: Epigramas Persas Tradicionais (Thank you, Dick Davis).

Por isso, para variar e tendo já homenageado Billy Holliday e Srange Fruit, decidi fazer agora o mesmo com Tom Waits: a letra/poema da canção escolhida foi objecto de glosa em De Passagem. Como diria Janis Joplin (lá iremos um dia destes): that´s it. 


TOM WAITS

FRANK'S WILD YEARS

Well Frank settled down in the Valley
and he hung his wild years
on a nail that he drove through
his wife's forehead;
he sold  used office furniture
out there on San Fernando Road
and assumed a $ 30 000 loan
at 15n 1/4% and put a downpayment
on a little two bedroom place.
His wife was spent piece of used trash,
made good bloody marys,
kept her mouth shut most of the time,
had a little chiuhuaha named Carlos
that had some kind of skin disease
and was totally blind;
they had a thoroughly modern kitchen
sef-cleanimg oven (the whole bit).
Frank drove a little Sedan,
they were so happy.
One night Frank was on his way home
from work, stopped at the liquor store,
picked up a couple of Mickey's Big Mouths,
drank'em in the car on his way 
to the Shell Station, he got a gallon of
gas in a can, drove home, torched it;
parked across the street laughing,
watching it burn, all Halloween
orange and chimney red. Then
Frank put on a top forty station,
got on the Hollywood Freeway,
headed north;
never could stand that dog.


   xxxxxxxxxxxxxxxxx


OS ANOS SELVAGENS DE FRANK

Bom, Frank assentou no Valley
e pendurou os seus anos selvagens
num prego que espetou na testa
da sua mulher;
vendia mobília de escritório usada
para os lados da Estrada de San Fernando
e contraiu um empréstimo de 30 000 dólares
a 5 1/4% e entregou uma entrada
numa pequena casa de dois quartos.
A sua mulher era uma peça gasta de lixo usado,
fazia bons bloody marys,
mantinha a boca calada a maior parte do tempo,
tinha um pequeno chiuahua chamado Carlos,
que tinha uma espécie de doença de pele
e estava totalmente cego;
tinham uma cozinha completamente moderna,
forno de auto-limpeza (o conjunto todo),
eram tão felizes.
Uma noite, Frank, no caminho para casa,
do trabalho, parou na loja de bebidas
arranjou um par de Mickey's Big Mouths,
bebeu-os no carro, a caminho
da Estação da Shell; meteu uns litros
de gasolina num bidão, seguiu para casa, incendiou-os,
encostou do outro lado da estrada, a rir,
observando-a arder, em laranja
de Halloween e vermelho de chaminé; depois
Frank pôs uma estação de top quarenta,
entrou na autoestrada de Hollywood,
dirigiu-se para  norte.
Nunca suportara aquele cão. 

sábado, 26 de dezembro de 2020

 ALEKSANDAR RISTOVIC


TRABALHAM PARA MIM O COVEIRO E AQUELE DURANTE CUJA AUSÊNCIA ESCREVI ESTE POEMA

Está um belo dia, Sr Coveiro.
Descanse um pouco, junto à sua cova aberta
e observe-os a subir a colina.

Têm as mesmas caras
daquele para quem preparou
   a espaçosa câmara.
As mesmas benignas mãos, tornozelos,
   e quase as mesmas roupas.

Carregam flores e um caixão comprido
com a tampa ligeiramente levantada,
debaixo da qual uma mão afilada é visível.

Continue o seu trabalho. Não pense,
nem se gabe da sua vasta experiência,
que, de qualquer forma, fica sempre confundida
   com assuntos não relacionados.


  FRANK O'HARA PISTACHIO TREE AT CHATEAU NOIR Beaucoup de musique classique et moderne Guillaume and not as one may imagine it sounds no...