domingo, 7 de junho de 2020

GUILLEM DE BERGUEDÀ (...1138-1192...)



Cansoneta leu e plana,
leugereta, ses ufana,
farai, e de Mon Marques
del traichor de Mataplana,
q'es d'engan farsitz e ples,
A, Marques, Marques, Marques,
d'engan etz farsitz e ples.

Marques, ben aion las peiras
a Melgur depres Someiras
on perdetz de las denx tres;
no.i ten dan que las primeiras
i son e non paron ges.
A, Marques, Marques, Marques,
d'engan etz farsitz e ples.

Del bratz no-us pretz una figa,
que cabreilla par de biga
e portatz lo mal estes;
ops i auria ortiga
que-l nervi vos estendes.
A, Marques, Marques, Marques,
d'engan etz farsitz e ples.

Marques, qui en vos se fia
ni a amor ni paria;
gardar se deu totas ves
qon qe-z an: an de clar dia,
de nuoitz ab vos non ai gens.
A, Marques, Marques, Marques,
d'engan etz farsitz e ples.

Marques, ben es fols qui-s vana
c'ab vos tenga meliana
meins de brajas de cortves;
et anc fills de crestiana
pejor costuma non mes.
A, Marques, Marques, Marques,
d'engan etz farsitz e ples.



           xxxxxxxxxx



Cançoneta leve e chã,
ligeirinha, sem pretensão,
vou compor, contra o meu Marquês,
o traidor de Mataplana,
de enganos repleto e cheio.
Ai, Marquês, Marquês, Marquês,
de enganos repleto e cheio.

Marquês, bem hajam as pedras
de Melgur, perto de Someiras,
onde perdeste dentes, três;
não foi grande o dano, as rochas
lá estão e nada se nota.
Ai, Marquês, Marquês, Marquês,
de enganos repleto e cheio.

Pelo braço não dou um figo,
que parece caibro de roda
e o trazeis mal estendido;
seria preciso uma urtiga,
que vos esticasse o nervo.
Ai, Marquês, Marquês, Marquês,
de enganos repleto e cheio.

Marquês, quem em vós se fia,
não tem amor, nem companhia;
deve cuidar-se sempre
como vai, se vai à luz do dia
e de noite não vá de vez.
Ai, Marquês, Marquês, Marquês,
de enganos repleto e cheio.

Marquês, é bem tolo quem se ufana
de convosco passar a sesta,
sem bragas de cordovão;
nunca filho de cristão
pior costume já teve.
Ai, Marquês, Marquês, Marquês,
de enganos repleto e cheio.

sábado, 6 de junho de 2020

MAHSATI (  SÉC XIII )


Aquele que a tua beleza deslumbrou
                            voltou para casa;
aquele que só por ti anseia
                            voltou para casa;
prepara, de novo, a gaiola, espalha o painço
                             da gentileza nela,
repara, de asa partida, o teu pássaro
                              voltou, de novo, para casa.



              xxxxxxxxxxxx



Não és muito inteligente
e homens como tu não conhecem
a gentileza que um amante
tem obrigação de mostrar -
ó meu amigo fugidio, regozijo-me
de estar, contigo, aqui, esta noite,
mas, contudo, espero
não o lamentar, de manhã.





TAJADIN BARKHARZI ( SÉC XIII)



Ver a tua bela face
aturde os meus olhos
e ficam cheios de água
como nuvens primaveris;
como poderia ser diferente? -
tu és o sol; os olhos
ficam cheios de água,
se olharem para o sol.

sexta-feira, 5 de junho de 2020

GIUSEPPE GIOACHINO BELLI




          LA NUNZIATA

Ner mentre che la Verginemmaria
se maggnava un piattino de minestra,
l'angiolo Grabïello vïa vïa
vieniva com'un zasso de bbalestra.

Per un vetro sfassciato de finestra
j'entrò in casa er curiero der Messia;
e cco un gijjo a mman dritta de man destra
prima je rescitò 'na vemmaria,

 poi disse a la Madonna : "Sora sposa,
sete gravida lei senza sapello
pe premission de Ddio da Pascua-rosa."

Lei allora arispose ar Gabrïello:
"come pò esse mai sta simir cosa
s'io nun zo mmanco cosa sia l'uscello?"

                                    12 Gennaio 1832


              xxxxxxxxxxx



              A ANUNCIAÇÃO

Enquanto a Virgem Maria
comia um pratinho de caldo,
o anjo Gabriel afogueado,
como um tiro de balestra,

por um vidro rachado da fenestra,
entrou na casa o correio do Messias;
e com lírio branco na mão destra
começou por rezar uma avé-maria,

depois disse à Madona: "Senhora esposa,
estais grávida sem sabê-lo
por permissão do Deus do Pentecostes."

Ela, então, respondeu ao Gabriel:
"Como pode ter sucedido tal coisa,
se não sei que coisa é o passarinho?"
               
                               12 de Janeiro 1832






            LA SCIRCONSISIONE DER ZIGGNORE

Sette ggiorni e un po' ppiù ddoppo de cuello
che ccor fieno e li scencio inzino ar gozzo
la Madonna tra un bove e un zomarello
partorì er bon Gesù ppeggio d'un mozzo;

er padre sputativo poverello
pijjò in braccio er bambino cor zangozzo,
e annorno ar tempio affajje fa l'uscello
es tajjo d'un tantin de scinicozzo.

Eppoi doppo trent'anni fu ppe mmano
de San Giovanni bbattezzat'a sguazzo
in cuer tevere granne der Giordano.

In cuanto a cquesto è vvero ch'er regazzo
venne a la fede e sse fesce cristiano:
ma le ggirelle io nu le stimo un cazzo.

                                   12 Gennaio 1832



                  xxxxxxx
           


          A CIRCUNCISÃO DO SENHOR


Sete dias ou um pouco mais depois,
que entre feno e trapos no pescoço,
a Madona junto a boi e asno
pariu Jesus dentro dum estábulo,

o pai putativo, pobre coitado,
pegou nos braços a criança que soluçava
e dirigiu-se ao templo para que lhe retirassem
um pouquinho do prepúcio.

Trinta anos depois, pela mão
de São João foi baptizado na água
desse tibre grande, o Jordão.

Quanto a isto, é verdade que o moço
chegou à fé e se fez cristão:
pelos troca-tintas não tenho apreço.

                             12 de Janeiro 1832

quinta-feira, 4 de junho de 2020

JON JUARISTI ( Bilbau, 1951 )





         VERS L'ENNUI

           but who is that on the other side of you?


Entonces era el mundo. Qué gran parecia.
En el limite mismo del verano, qué dulce
el tiempo que se abría, la luz indeclinable.

Entre el pinar y el río se extendían los huertos:
los pequeños retazos de maizales y habares
brillaban agolpados bajo el oro de junio.

Inventar cada día las cosas, empaparse
de sol, buscar los nombres del grillo y de la arena,  
del hinojo fragrante, del cangrejo, del cuarzo.

Y el regreso: la tarde nos devolvía al sueño
por estradas de polvo y escoria triturada,
dóciles a las voces cercanas del cansacio.

Pero yo te sentía. Tú venías conmigo,
ángel del tédio, hermano, arrojando tu sombra
sobre las zarzamoras, tu sombra abominable.


                      xxxxxxxxxxx


           VERS L'ENNUI

               but who is that on the other side of you?


Então era o mundo. Que grande parecia.
No limite mesmo do verão, que doce
o tempo que se abria, a luz indeclinável.

Entre o pinhal e o rio estendiam-se as hortas:
as pequenas leiras de milho e feijão
brilhavam agrupadas sob o ouro de junho.

Inventar cada dias as coisas, inundar-se
de sol, buscar os nomes do grilo e da areia,
do funcho fragrante, do caranguelo, do quartzo.

E o regresso: a tarde devolvia-nos ao sono
por estradas de pó e escória triturada,
dóceis às vozes vizinhas do cansaço.

Mas eu sentia-te. Tu vinhas comigo,
anjo do tédio, irmão, lançando a tua sombra
sobre os silvados, a tua sombra abominável.




quarta-feira, 3 de junho de 2020

WELDON KEES (Beatrice, Nebraska, 1934-1955)





              SUBTITLE


    We present for you this evening
         A movie of death: observe
       These scenes chipped celluloid
   Reveals unspsored and tax-free.

        We request these things only:
All gum must be pleced beneath the setas
 Or swallwoed quickly, all popcorn sacks
     Must be left in  the foyer. The doors
          Will remain closed throughout
         The performance. Kindly consult
             Your programs: oberve that
               There are no exits. This is
                  A necessary precuation.

            Look for no dialogue, or for the
Sound of any human voiced: we have seen fit
            To synchronize the play with
     Squealings of pigs, slow sound of guns,
                   The sharp dead click
             Of empty chocolatebar machines.
                       We say again: there are
             No exits here, no guards to bribe,
                     No washrroom windows.

                    No finis to the film unless
                      The ending is your own.
                   Turn off the lights, remind
                 The operator of his union card:
                Sit forward, let the screens reveal
          Your heritage, the logic of your destiny.



                                   xxxxxxxx



                             SUBTÍTULO


    Apresentamos-lhes, esta noite,
         Um filme de morte: repare
    No que o celulóide fatiado destas cenas
  Revela sem subsídios e livre de impostos.

   Apenas pedimos estas coisas:
A pastilha elástica deve ser colocada debaixo dos assentos
  Ou engolida rapidamente, todos os sacos de pipocas
      Devem ser  deixados na recepção. As portas
           Permanecerão fechadas durante
      A exibição. Por favor consultem
          O vosso programa: reparem que
              Não há saídas. Esta é
                Uma precaução necessária.

    Não procurem diálogo, nem o
Som de qualquer voz humana: pareceu-nos apropriado
         Sincronizar este filme com
   O guincho de porcos, o som lento de armas,
             O agudo clique mortífero
       De máquinas vazias de barras de chocolate.
                 Repetimos: não há
      Saídas, nem guardas para subornar,
              Nem janelas nos sanitários.

             Não há conclusão para o filme, a não ser
               Que o final vos pertença.
           Desliguem as luzes, recordem
         Ao projectista o seu cartão sindical:
       Sentem-se inclinados para a frente, deixem o ecrã revelar
  A vossa herança, a lógica do vosso destino.



Nota: A data da morte de Weldon Kees deveria, eventualmente, ser seguida de um ponto de interrogação - o último facto conhecido a seu respeito foi a descoberta, a 18 de Julho de 1955, do seu automóvel abandonado junto à Golden Gate Bridge, em San Francisco .      


       





terça-feira, 2 de junho de 2020

VICTOR BOTAS



Yo sé que mis palabras te parecen
cosas sin importancia; te equivocas:
perdurarán intactas y el transcurso
de los dias del tiempo y de sus noches
no las marchitará. Vendrá un futuro
momento en que otros lábios, aún secretos,
acaso las pronuncien no sin cierto
temblor. Tú y yo seremos polvo, y distintos
mármoles vocearán nuevas victorias
y el hierro habrá cedido al prepotente
rumor de la clepsidra, Mas tus ojos
seguirán alentando en cada línea,
perenemente jóvenes. También algo
de aquel jardín que nunca compartimos.



    xxxxxxxxxxxxxxxx



Sei que as minhas palavras te parecem
coisas sem importância; equivocas-te:
perdurarão intactas e o decurso
dos dias do tempo e das suas noites
não as murchará. Virá um futuro
momento em que outros lábios, ainda secretos,
talvez as pronunciem não sem certo
tremor. Tu e eu seremos pó e distintos
mármores darão voz a novas vitórias
e o ferro terá cedido ao prepotente
rumor da clepsidra. Mas os teus olhos
seguirão respirando em cada linha,
perenemente jovens. Também algo
de aquele jardim que nunca partilhámos.

segunda-feira, 1 de junho de 2020

J. V. CUNNINGHAM




    HYMN IN ADVERSITY


Fickle mankind!
When force and change
Wildly derange
The casual mind
      On chance begotten,

Trust in the Lord,
For that is best,
As for the rest,
Though not ignored
     And not forgotten,

The heart not whole
Not quite at ease,
Here finds some peace,
Some wealth of soul,
     Albeit ill-gotten.


      xxxxxxxx


    HINO NA ADVERSIDADE


Volúvel humanidade!
Quando força e mudança
Violentamente perturbam
A mente trivial
     Gerada pelo azar,

Confia no Senhor,
Que é o melhor.
Quanto ao resto,
Embora não ignorado
     E não esquecido,

O coração dividido
E pouco à vontade.
Encontra aqui, alguma paz,
Alguma fortuna de alma,
     Embora imerecida.

  FRANK O'HARA PISTACHIO TREE AT CHATEAU NOIR Beaucoup de musique classique et moderne Guillaume and not as one may imagine it sounds no...